 |
Çok yakın bir arkadaşım geçtiğimiz hafta bir ameliyat oldu. Onu sevdiğim için ben de yanındaydım, asansörden indik ve ameliyathanenin kapısında gözlerimiz dolu dolu kaldık, ben ayakta o ise sedyesinde. Bazen veda edemezsin bazı insanlara..
Derken zaman geçmek bilmedi, hani bazen zaman çok hızlı geçer ya. O sabah hiç hızlı geçmedi, ameliyathanenin soğukluğu sardı içimi. Dışarı çıktım biraz hava aldım, en az iki saat süreceğini söylemişti arkadaşım, bir gidip bir geliyordum hastanenin içine.
Hastaneler beni çok etkiliyor, babamı ve annemi daha çok hatırlıyorum hastanelere girince.
Açıkçası çokta sevmem hastaneleri, pek iyi anılarım yok ondan herhalde..
Ameliyathanenin kapısı her açıldığında ben ve diğer hasta yakınları büyük bir ümit ve merakla, ameliyattan çıkan hastaların isimlerini takip ediyorduk.. Her an bizim yakınımız çıkacak sanıyorduk.
Bir an anneannem aklıma geldi, Atatürk Havalimanında onu karşıladığımız zamanlar gözümün önüne geldi, sanki ordan geldiği gibi bir gündü, içimizi sevinç kaplardı o zamanlar, biraz orada yaşadığım duygulara benzettim o anları. Havalimanının yurt dışı geliş kapısındaydım bir an sanki. Sadece ek olarak korku da vardı, hem korku hem sevinç..
Hayır hayır ameliyathanedeydim, anneannem, annem, babam hepsi ayrı ayrı aklıma geliyordu, o duygular ve hatıralar aklıma gelirken bayılacak gibi oldum, o an bir hasta yakını hemen yanıma geldi, arkadaşımın ismini duydunuz mu okundu mu dedim, "aa dedi sanki duydum o çıktı hasta odasına aldılar." Sonra hasta odasına gittim ve arkadaşım oradaydı, kısa bir süreliğine yerimden ayrılınca onu odasına almışlar. Arkadaşım sağ salim ameliyathaneden çıkmıştı.
Mutluydum, hem de çok.. İçimdeki korku da gitmişti, içimde bir şeyle de yüzleşip vedalaştım o gün, neydi tam bilmiyorum ama artık eski Yasemin olmayacaktı, sadece bunu biliyordum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder