Mutlu olmak herkesin istediği ama çoğu zaman yakalayamadığı duygulardan birisi. Mutlu olmak bir his mi, gelip geçici bir şey mi? Mutsuzluğa aslında biz, kendimiz mi neden oluyoruz? Aslında bunları düşünürsek; gerçek mutsuzluğumuzun nedenini de bulabiliriz. Mutsuzluğumuzun nedeni; sorunlar, başımıza gelenler, kötü durumlarla karşılaşmamız mı yoksa bizim olaylara verdiğimiz tepkiden mi kaynaklanıyor? Asıl neden biz miyiz? Olaylara bakış açımız mı? Farklı yönlerden bakamıyor muyuz? Kendi kendimize empati yapalım mesela; neye sahip olmalıyız ya da aslında kim olmalıyız, olduğumuz yerden memnun muyuz? Kendimize dışardan bir gözle bakalım; ne olmak istiyoruz, neyiz? Bunu bilmemiz lazım. Başkasının yerine değil, kendimizi kendimiz yerine koyalım, önce kendimizi tanıyalım, sevelim, sonra da karşımızda ki insanın yerine kendimizi koyalım. O bana böyle davransa ben ne yapardım?
Mutlu olmanın en önemli kuralı bence elindekilerin kıymetini bilmek. Elinde olmayan, ulaşamayacağınız şeylere aşırı derecede heveslenmemek gerek. Tabii ki burada hayal kurmaktan, olabilecek şeyleri düşünmekten, hedefler belirlemekten bahsetmiyorum. Mesela aşırı zengin olan insanlara özenmek, aşırı derece güzelliğe sahip insanlara özenmek. Onda var, bende yok diye düşünmek, bu gibi şeyleri düşünmeye devam ederseniz uzun süreli mutsuzluklar yaşayabilirsiniz. Kendinizi kabul etmeniz gerekir öncelikle; siz busunuz. Kendinizi geliştirmeniz, değiştirmeniz tabii ki çok önemli ama başkalarında olan özelliklerin veya güzelliklerin sizde olmamasını, kafanıza takarsanız, mutluluğunuzu da engellemiş olursunuz. Siz kendinizi olduğunuz, doğal halinizle sevip, kabul etmezseniz, başkaları da sizi sevmez ve kabul etmez.
Elindekinin kıymetini bilmek kadar elimizde ki ile yetinmeyi de bilmemiz lazım. Hep daha fazlası, daha fazlası olsun diye düşünürsek; bencil, gözü doymayan insanlar olacağız. Ve asla mutlu olamayacağız. Mutlu olmanın diğer yollarından birisi de sizi mutlu eden insanlarla vakit geçirmektir, sizi güldüren, hayatı sevmenizi sağlayan, moralinizi düzelten insanların çevrenizde olmasıdır. Onlarla vakit geçirmeniz sizi mutlu etmeye yetecektir. Şu açıdan bakarsak; mutluluk aslında sağlıklı olmaktır da. Hasta olduğunuz zaman sağlığınızın kıymetini anlarsınız. Ama sağlıklıyken hasta olacağımız hiç aklımıza gelmez. Sağlıklı olduğumuz için ve sevdiğimiz, bizi mutlu eden insanlar yanımızda olduğu için mutlu olmamız lazım. Başka insanları mutlu etmeye çalışmalısınız belki de; sizin mutluluğunuz oradadır. Onları mutlu ettikçe, mutlu olduğunuzu göreceksiniz.
Mutluluk belki; bir kahvede gizli, belki bir dostun gülüşünde, belki de okuduğunuz kitabın sayfalarında gizli.. Belki makyaj malzemelerinizde, belki de parfümünüzde..Siz bakıpta göremiyor olabilir misiniz? Mutluluğu aramayın, o sizin kalbinizin içinde aslında. Ama önüne setler çekip, mutsuz olduğunuzu düşünürseniz, kimseye kalbinizi açmayı denemezseniz, sizi seven insanların kalbini kırarsanız, onları yanınızdan uzaklaştırırsanız, mutlu olamazsınız.. Nasıl sürekli mutlu olunur peki? Mutluluğu bulduğunuzda onu kaybetmemeye çalıştığınız zaman sürekli mutlu olursunuz. Mutluluğu, kişilere, nesnelere bağlarsanız asla mutlu olamazsınız. Önce kendi iç dünyanızdaki hesaplaşmalarla hayata başlayın, hesaplaşmalarınız bitince neyin doğru neyin yanlış olduğunu, kararlarınızda hatalar yapıp yapmadığınızı, her yaşadığınız olaydan aldığınız hayat dersini bulduğunuzda işte o zaman mutlu olmak için ilk adımı atmış olursunuz. Herşeyden mutlu olabilirsiniz en ufak şeyler bile mutlu eder bazı insanları. Bazen benim de hersey üzerime geldiğinde ben de ne yapacağımı şaşıranlardanım ama öyle minicik ufacık bir şey oluyor ki yine de mutlu olabiliyorum. Ben mutlu olunca, çevremdeki insanlarında mutlu olduğunu hissedebiliyorum.. Küçük şeylerle mutlu olmayı öğrenmeliyiz ki daha büyük sevinçler, mutluluklar kapımızı aralasın..
Biricit derki; mutlu olmak istiyorsanız önce mutlu etmeyi bilmeniz, öğrenmeniz gerekli.. herkes hak ettiği mutluluğu zamanı gelince tadacak..
